วันหนึ่งวันนั้น เป็นวันที่ผมได้รู้จักเธอ ครั้งแรกที่ได้เจอ เหมือนคล้ายป็นความรู้สึกที่รู้จักกันมาก่อนแบบบอกไม่ถูก ทั้งๆที่รู้จักชื่อมานาน

แต่ก็ไม่เคยได้เห็นหน้าตาหรือได้พูดคุย หรือได้สัมผัสกับรอยยิ้ม แต่ครั้งแรกเป็นสัมผัสกับรอยยิ้ม กลับเป็นรอยยิ้มที่ซ่อนลึกไปด้วยอารมณ์เศร้าหมอง

และว้าเหว่ ในส่วนลึกของเธอนั้น ผมทราบดีว่า ณ.เวลานั้นเธอรู้สึกอย่างไร และเธอเองก็คงจะคิดว่าผมก็คงจะรู้ข้อมูลของตัวเธอนั้นอยู่พอสมควร

แต่ด้วยความเป็นสุภาพชนแล้ว ผมก็ไม่ควรที่จะไปพูดคุย หรือสอบถามว่าในใจเธอรู้สึกอย่างไร การที่จะทำให้เธอมีรอยยิ้มที่เอิบอิ่ม ชื่นบาน

และการเอาชนะใจเธอนั้นซิ เป็นสิ่งที่สำคัญกว่า ด้วยความเป็นคนที่ไม่ยอมแพ้เป็นทุนเดิมอยู่แล้ว เรื่องอย่างนี้เป็นสิ่งที่ท้าทายความสามารถ

กอบกับ ชีวิตผมเพิ่งได้ผ่านความรักอันเลวร้ายมาไม่นาน การต้องการใครซักคนมาแทนที่นั้นเป้นสิ่งที่สำคัญ

 

              ไม่รู้ว่าเป็นเพราะ ได้เกิดเหตุการณ์ล้มเหลวในความรักมาคล้ายๆกัน หรือว่าเราทั้งสองได้สร้างเวรกรรมกันมาแต่ชาติปางก่อน

ทำให้ผมและเธอสนิทกันได้รวดเร็วเป็นอย่างมาก ผมเองก็ไม่แน่ใจตัวเองเหมือนกันว่า มันเร็วเกินไปหรือเปล่า ทำไมผมถึงได้เชื่อใจเธอรวดเร็วนัก

ไม่รู้สึกถึงความกระดาง กระเดือง หรือทำไมเธอถึงเชื่อใจ และไว้ใจให้ผมเข้ามาดูแลหัวใจของเธอได้รวดเร็วนัก เป็นเพราะความเข้ากันได้ดี

หรือเป็นเพราะความคิด ความอ่านของเราทันกันและกัน ทำให้ในบางครั้ง เราสามารถแก้ไขปัญหา หรือทำหลบเลี่ยงไม่ไห้เกิดปัญหาได้ทันท่วงที

 

               แต่มันก็ยังไม่ใช่ข้อสรุปว่า ณ.เวลานี้ สิ่งที่เป็นคำตอบทั้งหมดของหัวใจ จะถูกเฉลยได้กับเธอ ผมเองก็ทุ่มเทความคิด ความหวัง ความจริงใจ

ความห่วงใย และความรัก ให้กับทุกๆคนที่ผมคิดว่าใช่มาตลอด แต่แล้วก็ไม่สามารถประสบความสำเร็จได้เลยแม้แต่ครั้งเดียว ครั้งนี้จะเป็นครั้งสุดท้ายหรือไม่

จะมีเนื้อเรื่องเพิ่มเติมมากกว่านี้หรือไม่ สิ่งที่เป็นคำตอบนั้น จะต้องใช้ความพร้อม และความแข็งแรงของจิตใจ ทั้งผม และเธอ เข้ามาช่วยผลักดันให้สิ่งที่เราทั้งสอง

คิดไปในทางเดียวกัน สอดคล้องกัน และพร้อมกัน เพื่อความสุข และปลายทางแห่งความรัก ซึ่งเป็นสิ่งที่ผมหามาแสนนาน